Mijmeren bij de laatste monnik

Sijbrandahuis vormt een onderdeel van het ‘Kloosterpad’, de nog steeds bestaande route uit 1453 tussen Dokkum en Drachten. Sommige delen van de route, zoals de Goddeloze Singel (tussen Rinsumageest en Veenwouden) zijn zelfs nooit verhard. De tocht leidt langs de boeiende kerken van
Rinsumageest en Burgum naar het eindpunt: het verdwenen klooster van Smalle Ee.

De kerk in Sijbrandahuis was een uithof van het nabijgelegen klooster Klaarkamp. De fundamenten van dit eerste cisterciënzer klooster in het Noorden des lands, gesticht in 1163, zijn goed zichtbaar aan de zuidkant van de Klaarkampsterweg.
De schiere monniken – zo werden de lekebroeders genoemd naar hun grijze pij – dijkten grote stukken land in zodat nieuw, vruchtbaar bouwland ontstond en ze wonnen turf.

Twee vitrines in de kerk met onder meer kloostermoppen en middeleeuwse dakpannen houden de herinnering aan Klaarkamp in leven. Delen van een menselijk skelet, opgegraven op het voormalige kloosterterrein, prijken in de vitrine. ‘De lêste muonts’, (‘De laatste monnik’), zegt hulpkosteres Joke de Vries. Een fragment van een grote zwarte kogelpot getuigt van de tijd dat in dergelijke potten ongedoopte, overleden zuigelingen in de niet gewijde grond vlak naast het kerkhof werden begraven. ‘Die kinderen kwamen letterlijk in het verdomhoekje terecht,’ merkt mevrouw De Vries op.

De kerk is nu bekend vanwege de vele, goed bezochte concerten van Friese troubadours, folkgroepen, klassieke ensembles en seniorenorkesten.
Eens per jaar wordt er een kerkdienst in de Groninger taal gehouden, voor Groningers uit de provincie Fryslân.

Tekst: Jelma Knol

Terug